3 Haziran 1959 akşamı, Sorbonne'un Büyük Amfisi. Kürsüde otuz bir yaşında bir ressam, yanında bir teyp var. Salona bir tablo göstermeye değil, tablonun artık gerekmediğini anlatmaya gelmiş. Yves Klein bu konferansta kendi evrimini geriye doğru sarar: Anvers'te boş bir sergi alanında yüksek sesle söylediği tek bir cümle ve karşılığında istediği bir kilo altın; Nisan 1958'de bembeyaz boyayıp boş bıraktığı Iris Clert Galerisi'nde ağlayan, titreyen, saatlerce yere oturup kalan ziyaretçiler; 1957'nin ...