“İçimdeki bütün çocuklar susmuştu. Herkesten gizlediğim, sadece kendime sakladığım zamanlardı. Sabahın köründe gözlerimi açardım. Sımsıcak yatağından kalkmak zorunda olan babamın ekmek parası için yola düştüğü, bütün keskin küfürleri sineye çekmek zorunda kalan bir eli hamurda diğeri ocakta olan annemin pür telaşı, iş yerlerine sinir harbiyle giden abilerimin homurtuları, el emeği göz nuruyla çeyiz işleyen ablamın mutluluğunun çoktandır zaman aşımına uğradığı çocukluğum…
Ne zaman kalabalık ...