Kitabın en ayırt edici tarafı kaynak stratejisi. Yazar baştan sona yalnızca rejimin kendi onayladığı malzemeyi kullanıyor: Türk Tarih Kurumu ve Atatürk Araştırma Merkezi yayınları, MEB baskılı Nutuk, Bilal Şimşir'in İngiliz belgeleri derlemeleri, Salahi Sonyel, Sabahattin Selek, İsmet İnönü'nün hatıraları, Dışişleri'nin diplomatik arşiv yayınları ve -yaklaşık elli atıfla- TBMM gizli celse zabıtları. Bu son grup kitabın gerçek katkısı: Hüseyin Avni, Basri, Sırrı, Mustafa Durak ve Cavit Beyler gib ...