Şüphe etmeyen birey dogmalara, şüphe etmeyen toplum genel kanaat ve inançlara, şüphe etmeyen siyaset de zulüm ve sömürüye teslim olur. Tüm bu putların alaca karanlığından azade olmak, şüphenin muhalefetinde yinelenmek, yenilenmek ve dirilmekle imkân dâhiline girer. Adem-i muhalefet (muhalefetsizlik), “şüphe”siz siyasete sorgusuz itaat, kesin ve keskin inançlara teslimiyettir. Bu bakımdan muhalefet, zıtlıkların birbiriyle çatışmasından neşet eden adalet ve hakkaniyetin, ancak onunla temini mümkün ...