Tasavvufun dînî düşünce gelenekleri arasında kendisine yer bulması, büyük ölçüde, hicrî dördüncü yüzyıldan itibaren telif edilen klasik eserler vasıtasıyla mümkün olmuştur. Serrâc’ın el-Lüma‘, Kuşeyrî’nin er-Risâle ya da Gazzâlî’nin İhyâu ulûmi’d-dîn gibi eserlerinde tasavvuf, İslâm’ın ahlâk ve maneviyatına odaklanan ve Ehl-i Sünnet’in temel itikat ve ibadet prensiplerine uymayan eğilimleri ve iddiaları dînî düşünceden ayıklayan bir “dînî ilim” olarak savunulmuştur. Sûfîlerin Ahlâkı başlığıyla y ...